امروزمي خواهم حرفهايي راكه هرگزبرايت
نگفته ام روي كاغذبنشانم تاتوبداني كه چه قدر
دوستت دارم...
زمانيكه توراشناختم زندگي برايم معناي
ديگري پيداكرده.چون در تمام مراحل
زندگي ازتپه ها تا كوره راه پشتيبان
من بودي همراهيم كردي.سنگ
صبورم شدي.غمخواروياروياورم شدي
وبراي من اين كاريعني اوج جوانمردي
چون من درطول زندگي ام بامحبت
بيگانه بودم و معناي آنراهم نمي دانستم
اگرتونبودي وواژه ي محبت رابراي
من تفسيرومعنانمي كردي چه كسي
تشنگي مرادرمان وروح خسته ام
راتوان مي بخشيد تادرپيچ وخم
مشكلات زندگيم دوام بياورم؟
ازوقتي نگاهت بانگاهم آشناشداز
دريچه ي نگاهم همه اندوه درونم
رامثل يك كتاب خواندي وسطر
سطرخالي آن رابااميدپركردي
ومراسرشارازاميدبه آينده ي
بهتروتابناك ترنزديك كردي مرا
سواربرقايق صبوري ازميان
سيلاب هاي نامرادي گذراندي
تاخودم رابه سلامت به ساحل
نجات برسانم ديروزمن شكست
خورده راه گم كرده پاكباخته
درزندان حوادث زمانه اسير
غمهابودم وامروزنوبت به تو
رسيده است آري آسياب زمانه
به نوبت است.انتظارنداشتم
توراكه بذراميدرادربسياري
ازدلهانشاندي اينگونه نااميدو
ازپاافتاده ببينم.
توقع نداشته باش كه ازتوبخواهم
صبورباشي مقاوم ومبارزباشي
پنجه درپنجه ي حوادث بياندازي
وشكست رابه پيروزي تبديل كني
چون مي دانم خودت آگاهترازمن
به حل مسائل ومشكلات زندگي
خواهي پرداخت.اما توقع دارم كه
بارغمت راازمن كه وامدار
محبت هايت هستم پنهان نكني.ديروز
نوبت توبودكه بارغم من راكم كني
درحالي كه هيچ وظيفه اي دراين باره
نداشتي وامروزاين وظيفه ي من است
تابه اندازه ي كوچكي ازمحبت هاي
بي شمارت رادرباره ي خودم جبران كنم.
غمخواروسنگ وصبورت باشم .باوركن
من هم مانند سايرآنهايي كه خودرامديون
ياري هاوياوري هاي بي فردومنت تو
مي دانندحاضرم جان درراهت فداكنم نمي دانم
كجاي كارم خطا بودكه چون خواستم
مرهمي برزخم هاي دلت باشم نه تنهابي
رحمانه مراازخودراندي بلكه ظالمانه ترين
قضاوت هارادرباره ام كردي وباحكم
ناعادلانه وبي فرجامت آتش برجانم
زدي.اينك رفته اي وهيچ زماني رابراي
بازگشت خودمعين نكرده اي ومن باز
درپيله ي سكوت نشسته ام وحس ميكنم
درقايق شكسته درشبي تاريك وسردوظلماني
اسيردست طوفان هاي سهمگين زندگي
راه گم كرده وبه سوي آينده اي نامعلوم پيش
مي روم.تودركنارم نيستي تاهدايت كشتي
شكسته ام رابرعهده بگيري.ازتواين انتظار
رادارم كه درخشكسالي عاطفه ها مرادريابي
وباوركني اين من هستم كه به تو نيازدارم
واين توهستي كه بايدغمهايت رابامن تقسيم كني.
ساده دل
مي توان بايك گليم كهنه ه--------------------------------------م
زندگي راساده كر---------------------------------------د
مي توان روشن ترازآينه بو------------------------د
كاش دل عاشق ترازپروانه بو---------------د
مي پريد ازروي دش----------------ت
مي رسيد درباغ عش-----------ق
مي توان باهيچ ساخ----------------------------------------ت
مي توان صد باره---------------------------------------------------م
بادلي سرشارازمهرو وف---------------------------------------------ا
عشق ر----------------------------------------------------------ا
دركمال سادگ-------------------------------------------ي
به جهان تقديم كر--------------------------------د ...
آدم ها
آدم هادرخيابان راه مي روند.آدم هاچه بي احساس قدم برمي دارندوچه
بيگانه وارازكنارهم مي گذرند بانگاه هايي ازجنس زمستان.انگارعشق
دركوچه ها غريب است ويكرنگي درازدحام خيابانها گم شده است اماخوب
كه نگاه مي كني چهره هاداد مي زند كه هنوز دردلهامحبت نمرده است
ودرنگاه ها دوستي سوسومي زند گويي كه آدم هاآرزودارند كاش
مهروعاطفه كمي آشكارتربود.
عزيزان مي خواستم بگم اگه تونستين حتما اين نامه رو بخونيد.
نامه ي يك عاشق:
مي دانم روزي فرا مي رسد كه حسرت روزهاي با هم بودنمان را بكشي..... مي
دانم پشيمان خواهي شد از اينكه يك قلب عاشق را شكستي ! مي رسد روزي كه با
چشمهاي خيس روزي صذ ها بار متن هايي كه به عشق تو نوشتم را بخواني و قدر
آن لحظه كه با من بودي را بداني مي دانم پشيمان مي شوي ! ديگر كسي مانند من
در قلبت متولد نخواهد شد .... مانند من ديگر كسي نيست كه ديوانه وار عاشق تو
باشد و تو را از ته دل دوستت داشته باشد قدرم را ندانستي اي بي وفا آن زمان قدر
مرا خواهي دانست كه ديگر نمي تواني مرا ببيني و آن زمان برايت يك گمشده
خواهم بود .... مانند من ديگر كسي در زندگيت نخواهي ديد ، كسي كه شب و روز
به بيادتو هست و از غم نبودنت چشمهايش لحظه به لحظه باراني ست . مي دانم
روزي فرا مي رسد كه براي يافتنم به كهكشان ها نيز سفر خواهي كرد ! مي دانم
روزي فرا مي رسد كه با خود مي گويي اي كاش كه قلبش را زير پاهايم له نكرده
بودم ، اي كاش قدر آن اشكهايي كه برايم مي ريخت را مي دانستم ! من مي روم تا
قدرم را بداني ، تا هستم ، عاشقت هستم و هنوز هم ديوانه وار تو را دوست دارم
.... مرا باور نمي كني ، اما لحظه اي كه مي روم و ديگر هيچ نام و نشاني از من
نيست پشيمان مي شوي كه چرا قلب عاشقم را باور نكردي! مي روم تا يك بي وفا
مثل خودت به زندگي ات بيايد و قلبت را بشكند وتو را تنها بگذارد ! آن زمان
هست كه معناي تنهايي را خواهي فهميد ! مي رسد آن روزي كه براي يافتنم از
هفت دريا و هفت آسمان بگذري! افسوس كه آن روز ديگر قلبم براي تو نيست ،
عاشق تو نيست .... تا هستم عاشقت هستم و دوستت دارم مرا باور كن ، تا
پرستويي نيامده و مرا همراه خود نبرده است مرا درك كن كه اگر رفتم ديگر
نخواهم آمد آن لحظه است كه خواهي فهميد من چقدر تو را دوست داشته ام ..... تا
هستم مرا باور كن زيرا اگر رفتم ديگر مرا نخواهي ديد ...امروز كه محتاج توام
جاي تو خاليست... فردا كه ميايي به سراغم نفسي نيست... گاهي دل آنچنان پر درد
مي شودكه فرصت آهي نمي يابد...
شب
خورشيدپرتوان طلايي خود راازروزبرميكشد وهمه رادريك جاجمع ميكند
پرندگاني كه باجفت هاي خود به پروازدرآمده بودند به لانه هاي خود بازمي گردند
امواج دريا دست برخشكي زده وسپس به داخل دريا بازميگردد ديگر روزي به
سپيدي قبل وجود ندارد همه درخاموشي مطلق فرو رفتند ديگرغوكان آوازشادي
سرنمي دهند وديگرگلها بروي ادم لبخند نمي زنند ديگرقطرات شبنم روي
برگهاخود نمايي نمي كنند شب فراميرسد درحاليكه همه درانتظارروزند
تابارديگربه ملاقات يكديگربشتابند وشادباشند بارديگرشب انتهاي اين دوستي
هارابه قلم مي آورد وآنها راازهم جدا مي سازد وچون يارديرين فراموش شده
بروي روزقلم مي زند وآنرا به كنار مي برد وظلمتي راهويدا مي كند تاهمگان
درآخرروز قدريكديگررابدانند كه دوري واندوه انتظارسخت است.
چون آتش عشق شعله ورگردد درآن رخ دوست جلوه گرمي گردد
تارفع عطش ازلب معشوق كند عشق زلبان تشنه بر مي گردد.
***
دلي دارم....
دلي دارم پرازدردوپرازغم
نمي دانم غم دل كي شودكم
شكايت مي كنم ازغم چومجنون
دلي دارم پرازدردوپرازخون
غم عشقي كه بيچاره كند دل
دل ماهمچوكشتي مانده درگل
بهاري بودم وخوشحال وخندان
ولي افسوس غم افتاده برجان
شب وروزم گذشته ازحكايت
دگرچيزي نمانده جزشكايت
همه ازدردودروغ نالان وبي هوش
وجود من زغم گشته فراموش
كلام آخراي دوست اين است
كه تاغم هست دنيايم چنين است.
***
مي رسد روزي كه....
مي رسدروزي كه فرياد وفغانها سركني
مي رسدروزي كه احساس مراباوركني
ميرسدروزي كه نادم باشي ازرفتارخويش
خاطرات رفته ام رامو زموازبركني
مي رسدروزي كه تنها ماند ازمن يادگار
نامه هايي راكه بادرياي اشك تركني
مي رسدروزي كه تنهادرمسيربي كسي
بوته هاي وحشي گل رازغم پرپركني
مي رسدروزي كه صبرت سرشوددرپاي من
آن زمان احساس مراباوركني...
***
من يك غروبم...
من يك غروبم يك غروب تنهاكه هيچ كس نتوانسته رازمرا بفهمد
من يك غروبم يك غروب ديگركه هيچ كس حرف مرانشنيده است
من يك غروبم يك غروب بي پايان كه هيچ كس نتوانسته مراآنطوركه بفهمدومعناكند
من يك غروبم كه روزي خورشيد بودم برفرازآسمانهاواينك باغروبي تلخ بي پايان
رسيده است سرنوشت زندگي ام.
من يك غروبم غروبي كه روزي به تنها يي بالا آمده واينك بازهم به تنهايي به پايان
مي رسم.
من يك غروبم غروبي كه هريك ازرنگهايش رنگي ازرنگهاي زندگي ام است آبي
اش صادقانه ديدن قرمزش شودعشقمان نارنجي اش زردجدايي مان
وسياهش تلخ وداع!
***
يادم باشد
يادم باشداگرشاعرشدم براي سرودن "دوست داشتن"دنبال ايهام وكنايه نباشم.
يادم باشداگرنقاش شدم لبخندراباآبي ترين رنگ بربوم جاودانگي به تصويربكشم.
يادم باشداگرمعلم شدم براي نمره دادن به خوبي هادفترنمره راببندم ودستم رابه
اندازه ي تمامي كلاس بازكنم.
يادم باشداگرپزشك شدم نبض زندگي رادررگ عشق جستجوكنم.
يادم باشداگر....
يادم باشداگركاره اي نشدم دل شكستن پيشه ام نباشد.
***
عشق من باخط مشكين توامروزي نيست
ديرگاهي است كزين بام هلالي هستم
خوش بسوزازغمش اي شمع كه اينك من نيز
هم بدين كار كمربسته وبرخاسته ام
كجاروم چه كنم چاره ازكجاجويم
كه گشته ام زغم وجودروزگارملول
اگرپوسيده گردداستخوانم
نگرددمهرت ازجانم فراموش
اگرچه مست وخرابم تونيزلطفي كن
نظربدين دل سرگشته ي خراب انداز
اي كه گفتي جان بده تاباشدت آرام جان
جان به غم هايش نيست آرامم هنوز
من كه به ديدار دوست كردم باز
چه شكرگويمت اي كارساز بنده نواز
اي خرم ازفروغ رخت لاله زارعمر
بازآكه ريخت بي گل بهارعمر
دلادرعاشقي ثابت قدم باش
كه دراين ره نباشدكاربي اجر
دلم رفت ونديدم روي دلدار
فغان ازاين تطاول آه ازاين زجر
يارب كجاست محرم رازي كه يك زمان
دل شرح آن دهدكه چه گفت وچه ها شنيد
ميان عاشق ومعشوق فرق بسياراست
